Krętogłów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krętogłów
Kręgosłup autorstwa Pepe Reigada.jpg
Klasyfikacja naukowa
stopnie pośrednie
Domena:
Królestwo:
Podkrólestwo:
Brak rangi:
Typ:
Podtyp:
Infratip:
Superklasa:
Klad:
Klad:
Klasa:
Podklasa:
Infraklasa:
Klad:
Oderwanie:
Rodzina:
Podrodzina:
Vertisheykovye (Jynginae Swainson , 1831)
Rodzaj:
Pogląd:
Krętogłów
Międzynarodowa nazwa naukowa
Torquilla Jynx
( Linneusz , 1758 )
Powierzchnia
obraz

     Obszar gniazdowania

     Obszar zimowania
Stan ochrony
Status iucn3.1 LC ru.svg Виды под наименьшей угрозой
Najmniejszej troski
IUCN 3.1 Najmniejsze obawy : 22680683

Spinner [1] , czyli pospolity palant [2] ( łac. Jynx torquilla ) to ptak z rodziny dzięciołów . Niewielki ptak z długim ruchomym szyi, w wyglądzie i zachowaniu, to wygląda bardziej jak wróblowych ptaków niż typowe dzięciołów , z którym jest zjednoczonych głównie charakterystycznej strukturze nóg - dwa palce skierowane tyłem i dwa do przodu, a długi Sticky język, a także falisty lot postaci.

Ptak wędrowny, zimuje w Afryce i południowej Azji. Głównym pożywieniem są mrówki i ich poczwarki oraz inne drobne owady . Nie żłobi swoich gniazd, ale zajmuje opuszczone dziuple dzięciołów lub wypędza z nich wróblowe ptaki, które już zaczęły gniazdować.

Rosyjska (podobnie jak naukowa łacina Jynx – dosłownie „skręt”) nazwa została nadana przędziorce ze względu na jej charakterystyczne zachowanie, które wykazuje w sytuacjach stresowych. Wzięty do ręki lub zaskoczony ptak rozkłada ogon, stroszy pióra, macha skrzydłami i tym spojrzeniem rzuca się na sprawcę, kręcąc szyją, oczami i wydając bulgotanie i syczenie [3] [4] . Jeśli włożysz rękę do zagłębienia, w którym siedzi kręcąca się szyja, to takie zachowanie stwarza iluzję, że jest w niej wąż , a nie ptak [5] .

Opis

Wygląd zewnętrzny

Wzięty w ramiona ptak rozciąga się i obraca szyję, od czego otrzymał swoją nazwę

Łatwo rozpoznawalny ptak. Mniej więcej wielkości gąsiorka lub jastrzębia : długość ciała 17–20 cm, rozpiętość skrzydeł 25–30 cm, masa 32–48 g [5] . Samiec i samica mają podobny ochronny kolor upierzenia, który dobrze ukrywa ptaki na tle kory drzew. Wierzch różnobarwny, szarobrązowy z ciemnymi podłużnymi smugami, na grzbiecie prawie zlewany w jedną dużą plamę. Brzuch białawy z poprzecznym prążkowanym wzorem, jak u małych opierzonych drapieżników . Od kącika dzioba przez oko i dalej wzdłuż szyi biegnie wyraźny ciemny pas, inny podobny pas rozciąga się na ciemieniu i tyle głowy. Na gardle i klatce piersiowej występuje lekko żółtawy lub ochrowy odcień. Tęczówka jest ciemnobrązowa, dziób i nogi matowe, brązowo-rogowate. Młode ptaki są podobne do dorosłych, ale mają bardziej rozmyty wzór [5] [6] [7] .

W przeciwieństwie do dzięciołów ogon krętlika jest lekko zaokrąglony i składa się wyłącznie z miękkich piór ogonowych, dlatego nie może służyć jako podpora na pionowym pniu drzewa. Dlatego ptaki czerpią pokarm siedząc na gałęziach lub z powierzchni ziemi. Dziób jest krótszy i ostrzejszy - ptaki nie kują drewna, ale podobnie jak dzięcioły, od czasu do czasu zdobywają pokarm spod gnijącej kory.

Przydziel 4-7 podgatunków, doskonałe rozmiary, a także odcienie i szczegóły wzoru upierzenia [8] .

Głos

Jynx Torquilla (33693877994) .jpg

Wiosenna pieśń w swej tonacji i rytmie ma wiele wspólnego z pieśnią zielonych , siwych, a nawet czarnych dzięciołów [9] , a także jest podobna do niepokojących krzyków małych sokołków , ale cichsza i spokojniejsza [5] . Jest to seria 12-18 monotonnych, przeciągniętych okrzyków „ti-ti-ti-ti”, powtarzanych z prędkością do 4 razy na sekundę [7] . Samiec krzyczy, wybierając odpowiednią dziuplę i wzywając kobietę do siebie. Jeśli w ciągu jednego lub dwóch dni nie słychać wezwania, samiec leci w inne miejsce i zaczyna od nowa. Słysząc samca z daleka, samica woła do niego, aż oba ptaki się spotkają [9] . Po sparowaniu ptaki zwykle nie śpiewają. Sygnałem do niepokoju jest cicha „tech-tech-tech” lub „pizza-pizza-pizza” [5] . Zakłócony na gnieździe wir wydaje syczące dźwięki, jak węże i podobnie jak one potrafi mocno kręcić szyją [4] .

Rozpościerający się

Powierzchnia

Ochronne zabarwienie pozwala ptakowi wtopić się w tło kory drzewa

W Afryce gniazduje w Algierii i Tunezji w wąskim pasie wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego . W Eurazji zamieszkuje rozległe terytorium strefy leśnej od wschodniej części Półwyspu Iberyjskiego i zachodniej Francji na wschód do basenu Kołymy , na południe od wybrzeża Pacyfiku , Sachalinu , Kuryli i wysp japońskich , a nawet na południe od centralne regiony Chin . W północnej Europie jest obecnie praktycznie nieobecny na Wyspach Brytyjskich , jednak gniazduje prawie na całym terytorium Skandynawii , z wyłączeniem górzystych rejonów na północ od 67 równoleżnika. W Rosji występuje na północ do granicy lasu: w części europejskiej do 65°N. sh., w zachodniej Syberii do 66 ° N. sh., w dorzeczach Khatanga i Lena do 68 ° N. sh., w dolinie Kołymy do 69 równoleżnika [10] .

W południowej Europie lęguje się na południe do Morza Śródziemnego od północno - wschodniej Hiszpanii na wschód do północnej Grecji , a także na Majorce , Ibizie , Korsyce , Sardynii i Sycylii ; występuje sporadycznie w południowej Portugalii . W regionie Wołgi - na południe do około 49 ° N. NS. ( Region Wołgograd ), w dolinie Uralu do 50 ° N. sh., w Kazachstanie na północy w rejonie 51 równoleżnika, na wschód do rejonu Semipałatyńska . W Mongolii i Chinach , na południe do mongolskiego Ałtaju , Gór Khangai , prowincji Heilongjiang i północnej części Półwyspu Koreańskiego . Izolowane populacje na południe od głównego zasięgu w Kaszmirze i górzystych regionach środkowych Chin – w prowincjach Gansu , Qinghai i Sichuan [10] .

Do połowy XX w. niewielka liczba (do 200-400 par) gnieździła się w Wielkiej Brytanii , jednak od 1973 r. na wyspie odnotowano zaledwie kilka obserwacji tych ptaków [11] . Ponadto w ostatnich dziesięcioleciach populacja ptaków znacznie się zmniejszyła w różnych krajach Europy, w szczególności w krajach skandynawskich, Niemczech , Danii i Szwajcarii [12] [13] [14] . Możliwe przyczyny gwałtownego spadku liczebności to zmiana metod uprawy gruntów ornych, zmiany klimatyczne oraz zmniejszenie liczby miejsc do zakładania gniazd [15] [16] .

Migracje

Wiatraczek to jedyny gatunek wędrowny wśród dzięciołów żyjących w Europie. Jedynie przedstawiciele podgatunku mauretanica , żyjący w północno-zachodniej Afryce, są typowo osiadły. Ptaki gnieżdżące się na wyspach Morza Śródziemnego iw górach Azji Środkowej przemieszczają się na niewielką odległość (w tym ostatnim przypadku schodzą do pobliskich górskich dolin). Reszta populacji to dalecy migranci. Zimowiska ptaków europejskich znajdują się na południe od Sahary w szerokim pasie od Senegalu , Gambii i Sierra Leone na zachodzie po Etiopię na wschodzie, na południu sięgając do Demokratycznej Republiki Konga i Kamerunu . To samo terytorium jest również wykorzystywane przez ludność Syberii Zachodniej. Wiatraczki z centralnych regionów Syberii i Dalekiego Wschodu zimują w Indiach i Azji Południowo-Wschodniej , a także na południowych wyspach japońskich. Niewielka część ptaków dalekowschodnich migruje do zachodnich regionów Alaski .

Siedlisko

W okresie lęgowym zamieszkuje nieliczne lasy liściaste lub mieszane, bogate w stare drzewa takich gatunków jak osika , lipa czy brzoza . Często zasiedla leśne polany, obrzeża polan, obrzeża lasów , na plantacjach leśnych i nadmorskich zaroślach. Nie boi się ludzi i często gniazduje w krajobrazach uprawnych - sadach i parkach. Najwięcej występuje na południu strefy leśnej i na stepie leśnym , gdzie jest pospolity; w przeważającej części pozostałej części terytorium występuje rzadko [5] . Unika otwarty step , a także nieprzerwany las. Występuje również podczas migracji w bardziej otwartych krajobrazach: polach uprawnych, łąkach, wydmach i żwirowych plażach. Siedliska na zimowiskach są bardziej zróżnicowane, ale w każdym razie bogate w gatunki owadów, którymi żywi się ptak. Największą preferencją jest sawanna akacjowa .

Reprodukcja

Błystka w pobliżu zagłębienia

W przeciwieństwie do niektórych gatunków dzięciołów, które zimą nie opuszczają terenu lęgowego, kręte szyje co roku tworzą nową parę. Ptaki wracają dość późno, kiedy drzewa są już pokryte młodą zielenią - w drugiej połowie kwietnia lub w pierwszej połowie maja, w zależności od szerokości geograficznej. Podobnie jak jego krewni, tunel czasoprzestrzenny gniazduje w pustkach starych drzew, jednak ze względu na słaby dziób sam wgłębienie prawie nigdy nie zagłębia się, ale zajmuje gotowy. Może to być naturalna nisza w pniu lub zgniła gałąź drzewa, stara dziupla dzięcioła, zgniły pień drzewa, a w niektórych przypadkach dziura w ścianie starej szopy lub wiejskiego domu. Okazjonalnie chętnie zasiedla sztuczne budki lęgowe i budki dla ptaków, sporadycznie osadza się w norach zimorodków i przybrzeżnych bestii na stromych brzegach i zboczach stepowych wąwozów. Zdarza się, że w dzielnicy wszystkie miejsca są już zajęte przez innych mieszkańców, a wtedy gramofon zajmuje zagłębienie, które lubi, wyrzucając z niego właścicieli. Wśród ptaków dotkniętych takimi przypadkami są pleszka , muchołówka szara i inne drobne ptaki leśne [5] . Co ciekawe, sama wycieraczka czasami cierpi w podobny sposób przed inwazją większych ptaków, takich jak Great Spotted Woodpecker lub syryjskiego dzięcioła . Najczęściej zagłębienie znajduje się na wysokości do 3 m od ziemi, ale może być znacznie wyżej – do 9 m [9] .

Jajka wirujące

Samiec szuka miejsca na przyszłe gniazdo. Po znalezieniu odpowiedniej dziupli krzyczy głośno i przez długi czas, wołając kobietę. Zdarza się, że w pobliżu nie ma wolnej samicy, a potem po dniu lub dwóch samiec przenosi się w inne miejsce, powtarzając wszystko od nowa. Samica, słysząc wołanie, odpowiada z daleka tym samym krzykiem i oba ptaki stopniowo zbliżają się do siebie, aż spotykają się i łączą gdzieś w górnej części korony [9] . Ptaki nie tracą czasu na urządzanie gniazda: ściany dziupli nie rozszerzają się i nie dodaje się do niej dodatkowego materiału gniazdowego. Pozostałości starego gniazda i skorupki jaj pod drzewem często świadczą o dawnych właścicielach. Początkowo na dnie wnęki może znajdować się pył drzewny, który służy jako rodzaj ściółki. Potomstwo wykluwa się raz lub dwa razy w sezonie, pierwsze lęgi w centralnej Rosji zwykle znajdują się pod koniec maja lub na początku czerwca. Liczba jaj w lęgu jest bardzo zróżnicowana, najczęściej od 7 do 10, w rzadkich przypadkach do 14 sztuk. U ptaków gniazdujących po raz pierwszy, a także w niesprzyjających latach liczba jaj w lęgu nie może przekraczać 5 sztuk. Jaja są jasnobiałe, o wymiarach 16–23 × 13–17 mm [5] . Po utracie lęgu samica składa ponownie, ale ma mniej jaj.

Samica składa jedno jajo dziennie z przerwami, inkubacja zwykle rozpoczyna się od przedostatniego jaja i trwa 12-14 dni. Wiodącą rolę w wylęganiu odgrywa samica, którą sporadycznie i na krótki czas zastępuje samiec. Narodziny potomstwa są asynchroniczne, dzięki czemu w jednym gnieździe mogą przebywać jednocześnie zarówno dorosłe pisklęta, zdolne do wspinania się po ścianach dziupli, jak i nagie, z zamkniętymi kanałami słuchowymi [9] . W zamkniętym zagłębieniu pisklęta siedzą w piramidzie w kierunku środka z dziobami, które otwierają się, gdy rodzice ich dotykają [4] . Oboje rodzice karmią pisklęta, na zmianę przynosząc pokarm w wola w postaci kulek, które są następnie zwracane do dziobów piskląt. W pobliżu dziupli wirówka zachowuje się ostrożnie, chowając się i łącząc na tle kory drzewa, gdy zbliżają się drapieżniki. Na przełomie czerwca i lipca hałaśliwe pisklęta zaczynają wystawać z dziupli, a po kilku dniach w wieku 23-27 dni wysiadają na skrzydle. Kilka dni później lęgi rozpadają się i rozpadają [5] .

Tunel czasoprzestrzenny zdobywa pożywienie na powierzchni ziemi, niszcząc mrowiska

Odżywianie

W okresie lęgowym tunel czasoprzestrzenny żywi się głównie małymi mrówkami , w tym mrówkami darniowymi , ziemnymi , rudymi leśnymi , a także różnymi gatunkami z rodzajów Lasius i Formica . Jednocześnie w większości tunel czasoprzestrzenny żywi się nie dorosłymi, ale ich larwami i poczwarkami. Znacznie mniejszy udział w diecie mają inne grupy owadów – mszyce , gąsienice i chrząszcze oraz pokarmy roślinne – jagody i owoce. W poszukiwaniu pożywienia ptaki często zwracają uwagę na wystające, jasne przedmioty - w ich żołądkach często znajdują się drobne metalowe przedmioty, kawałki folii i plastiku .

Klasyfikacja

Nominatywny obrót podgatunków
Podgatunek z obrotową szyjką J. t. Himalaje

Wiatraczek pospolity jest jednym z dwóch gatunków afrykańsko-eurazjatyckiego rodzaju Jynx , który zaliczany jest do monotypowej podrodziny Jynginae [17] [18] . Oprócz Jynx torquilla obejmuje również gatunek Jynx ruficollis , krętlik krętoszyjkowaty pospolity w Afryce Subsaharyjskiej [19] .

Podgatunek

Zmienność wewnątrzgatunkowa w wirówce przejawia się w różnych odcieniach ogólnej kolorystyki i szczegółów wzoru, podczas gdy wielkość ptaków zmienia się nieznacznie [20] . Na tej podstawie różni autorzy wyróżniają od 4 do 7 podgatunków tego gatunku. Według Międzynarodowej Unii Ornitologów istnieje obecnie 6 podgatunków [19] :

  • J.t. torquilla Linnaeus, 1758 - podgatunek nominatywny zamieszkujący większość Europy, z wyjątkiem Morza Śródziemnego , rozprzestrzenił się na wschód do Uralu i Kaukazu ; zimy w Afryce i południowej Azji.
  • J.t. Sarudnyi Loudon, 1912 - Zachodnia Syberia od Uralu do Jeniseju , ma jaśniejsze upierzenie brzucha i mniej smug.
  • J. t. chinensis Hesja, 1911 - rozprowadzany na Syberii na wschód od Jeniseju, a także w północno-wschodnich i środkowych Chinach , na Wyspach Kurylskich i Sachalinie [21] .
  • J.t. himalajana Vaurie, 1959 - północno-zachodnie Himalaje (od północnego Pakistanu na wschód do indyjskiego stanu Himachal Pradesh ); zimy w górskich dolinach.
  • J.t. tschusii Kleinschmidt, 1907 - Europa Południowa: Korsyka , Sardynia , Włochy i wschodnie wybrzeże Adriatyku , być może także Półwysep Iberyjski i Grecja [21] ; zimy w Afryce.
  • J.t. mauretanica Rothschild, 1909 - Góry Atlas w północno-zachodniej Afryce [21] .

Niektórzy badacze odróżniają czerwonawy whirligig z Japonii jako odrębny podgatunek J. t. japonica , do którego czasem zalicza się także ptaki z wyspy Sachalin [21] . Jednak inni autorzy uważają J. t. japonica i J.t. sarudnyi tylko przez przejawy zmienności klinicznej podgatunków nominatywnych i J. t. chinensis , motywując swoje stanowisko tym, że w obu przypadkach występują osobniki bardzo podobne lub identyczne z europejskimi [8] .

Zobacz też

Notatki (edytuj)

  1. Koblik E. A, Redkin Ya A., Arkhipov V. Yu Lista ptaków Federacji Rosyjskiej. - M .: KMK, 2006 .-- str. 136
  2. Boehme RL , Flint VE Pięciojęzyczny słownik nazw zwierząt. Ptaki. łacina, rosyjski, angielski, niemiecki, francuski / poniżej sumy. wyd. Acad. V.E.Sokołowa . - M .: Język rosyjski , RUSSO, 1994 .-- P. 198 .-- 2030 egzemplarzy. - ISBN 5-200-00643-0 .
  3. ^ Richarz, Steinbach, 2001
  4. 1 2 3 Sauer, s. 146
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ryabitsev, s. 347-348
  6. Iwanow i in., s. 309-311
  7. 1 2 Mullarney, s. 228
  8. 1 2 Winkler, Christie, 2002
  9. 1 2 3 4 5 Malchevsky, Pukinsky, s. 213
  10. 1 2 Stepanyan, s. 304-305
  11. Kręgosłup (Jynx torquilla) . Ptaki brytyjskie . ARKive. Pobrano 7 listopada 2009. Zarchiwizowane 10 kwietnia 2012.
  12. Busche, S.344-351
  13. stergaard, 2003
  14. Rittmann, s. 25-28
  15. ^ Von Blotzheim, KM Bauer, 1980
  16. Murielle Mermod. Direction of autumn migration of the Wryneck (Jynx torquilla) in Europe . Division of Conservation Biology, Zoological Institute, University of Berne. Дата обращения: 7 ноября 2009. Архивировано 10 апреля 2012 года.
  17. Иванчев, 2005 , с. 281.
  18. De Pietri VL, Manegold A., Costeur L., Mayr G. A new species of woodpecker (Aves; Picidae) from the early Miocene of Saulcet (Allier, France) (англ.) // Swiss Journal of Palaeontology. — 2011. — Vol. 130 . — P. 307—314 . — doi : 10.1007/s13358-011-0021-8 .
  19. 1 2 Gill F., Donsker D. (eds.). Woodpeckers . IOC World Bird List (version 9.1) . Дата обращения: 6 февраля 2019.
  20. Иванчев, 2005 , с. 284.
  21. 1 2 3 4 Иванчев, 2005 , с. 285.

Литература

  • Иванов А. И., Козлова Е. В., Портенко Л. А., Тугаринов А. Я. Часть II // Птицы СССР. — М.Л. : Издательство АН СССР, 1953. — С. 309—311.
  • Иванчев В. П. Вертишейка Jynx torquilla Linnaeus, 1758 // Птицы России и сопредельных регионов. Том 6. Совообразные, Козодоеобразные, Стрижеобразные, Ракшеобразные, Удодообразные, Дятлообразные / отв. ред.: С. Г. Приклонский, В. П. Иванчев, В. А. Зубакин . — М. : Товарищество научных изданий КМК, 2005. — С. 284—297. — 487 с. — ISBN 5-87317-198-X .
  • Зауэр Ф. Птицы — обитатели лугов, полей и лесов. — М. : Астрель, 2002. — 286 с. — ISBN 5-271-03191-8 .
  • Мальчевский А. С., Пукинский Ю. Б. Птицы Ленинградской области и сопредельных территорий. — Л. : Издательство Ленинградского университета, 1983.
  • Рябицев В. К. Птицы Урала, Приуралья и Западной Сибири: Справочник-определитель . — Екатеринбург: Изд-во Урал. ун-та, 2001. — С. 347 —348. — 608 с. — ISBN 5-7525-0825-8 .
  • Степанян Л. С. Конспект орнитологической фауны России и сопредельных территорий. — М. : Академкнига, 2003. — 808 с. — ISBN 5-94628-093-7 .
  • Busche G. Passage migration of Wrynecks (Jynx torquilla) at the German Bight (Helgoland and Schleswig-Holstein) in the period 1965 – 1998 (англ.) // Vogelwarte. — 2004. — Vol. 42 , no. 4 . — P. 344—351 .
  • Glutz von Blotzheim UN, Bauer KM Handbuch der Vögel Mitteleuropas : [ нем. ] . — Wiesbaden : Aula-Verlag, 1980.
  • Mullarney K., Svensson L., Zetterström D., Grant PJ Birds of Europe : [ англ. ] . — United States : Princeton University Press, 2000. — С. 228. — 400 с. — ISBN 978-0-691-05054-6 .
  • Østergaard E. The Wryneck Jynx torquilla in Denmark, with special reference to the breeding population at Borris Hede 1970-2001 (англ.) // DOFT. — 2004. — Vol. 97 , no. 4 . — P. 303—311 .
  • Richarz K., Steinbach G. Steinbachs Naturführer. Landvögel: Erkennen und bestimmen : [ нем. ] . — Ulmer (Eugen), 2001. — 191 с. — ISBN 3800142686 .
  • Rittmann H. Breeding success of Wryneck (Jynx torquilla) during the last 40 years in Sweden (англ.) // Ornis svecica. — 2003. — Vol. 13 , no. 1 . — P. 25—28 .
  • Winkler H., Christie D. Family Picidae (Woodpeckers) // Handbook of the birds of the world : [ англ. ] / del Hoyo, J., Elliott, A., & Sargatal, J. (eds.). — Barcelona : Lynx Edicions, 2002. — ISBN 84-87334-37-7 .

Ссылки