Stosunki ukraińsko-serbskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stosunki ukraińsko-serbskie
Serbia i Ukraina

Serbia

Ukraina

Stosunki ukraińsko-serbskie to stosunki dwustronne między Ukrainą a Serbią w dziedzinie polityki międzynarodowej, ekonomii, edukacji, nauki i kultury.

Historia

Do XVI wieku

Ukraińcy brali udział w rozwoju starożytnej literatury serbskiej, tłumacząc teksty greckie i cerkiewnosłowiańskie oraz komponując oryginalne utwory w języku serbskim, m.in. Elizeusz z Kamieniec-Podolskiego (XV w.), Andriej z Sjanoka (XVI w.), Wasilij Nikolski z Zakarpacia (XVI w.) w.) , Gabriel Mścisławicz (XVI w.), Samuil Bakachich (XVII w.). Wiele serbskich pieśni ludowych zostało wprowadzonych przez serbskich śpiewaków (dzięgiel i guslar) w XV-XVI wieku na Ukrainę i Polskę. ( M. Hruszewski zasugerował, że ukraińskie dumy i ich nazwy powstały najwyraźniej pod wpływem serbskiej poezji heroicznej). W niektórych miejscach zachowała się nazwa „Serbowie” dla gusli.

XVII-XVIII wiek

Wzmocnieniu stosunków serbsko-ukraińskich sprzyjał także udział Serbów w armii kozackiej jeszcze przed powstaniem Chmielnickiego. W księdze kozackiej z 1649 r. znajduje się kilkadziesiąt serbskich nazwisk. Serbowie brali udział w walkach narodowowyzwoleńczych pod przewodnictwem B. Chmielnickiego . Byli to albo indywidualni dowódcy wojskowi pochodzenia serbskiego, albo zorganizowane przez nich oddziały wojsk zaciężnych z Serbów (m.in. I. Wyhowski). Wśród pierwszych należy przypomnieć trzech serbskich pułkowników - Iwana Juriewicza, Iwana Fiodorowicza i Wojtsę, a także Rodiona Dmitrashkę-Raichu, pułkownika Perejasława (1667-77 i 1687-88) i innych.

XIX-XX wiek

Wybitny wpływ na literaturę rosyjską i ukraińską (zwłaszcza na przywódców „Rosyjskiej Trójcy”) wywarł serbski pisarz, folklorysta i językoznawca XIX-wiecznego Vuk Karadzic (w 1819 r. odwiedził tereny współczesnej Ukrainy); na wzór stworzonej przez siebie pisowni serbskiej rozwinął ukraińską pisownię fonetyczną. Osobiste kontakty z serbskimi postaciami kultury utrzymywali J. Golovatsky, N. Kostomarov i inni.

W 1848 r. na Zjeździe Słowiańskim w Pradze spotkali się ukraińscy i serbscy przywódcy narodowi, w 1916 r. nacjonaliści obu krajów wzięli udział w konferencji Związku Narodów w Lozannie [1] .

Zobacz też

Notatki (edytuj)

Spinki do mankietów