Pochodzenie gatunków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pochodzenie gatunków przez dobór naturalny
O pochodzeniu gatunków
Strona tytułowa wydania z 1859 r. O powstawaniu gatunków [1]
Strona tytułowa wydania z 1859 r.
O pochodzeniu gatunków [1]
autor Karol Darwin
gatunek muzyczny nauka , biologia
Oryginalny język język angielski
Oryginał opublikowany 24 listopada 1859
Wydawca John Murray
Uwolnienie 24 listopada 1859 [2]
Strony 502
Przewoźnik Drukowana książka w twardej oprawie
Numer ISBN nie dotyczy
Poprzedni O tendencji gatunków do tworzenia odmian oraz o ochronie gatunków i odmian poprzez dobór naturalny [en]
Następny Zapylanie u storczyków
Logo Wikiźródła Tekst w Wikiźródłach
Logo Wikimedia Commons Pliki multimedialne w Wikimedia Commons

„O powstawaniu gatunków drogą doboru naturalnego” [3] [4] [5] (zob. Listę transferową w języku rosyjskim ) ( ang. On the powstawaniu gatunków drogą naturalnego doboru, lub zachowania Favored Races in the Struggle for Life [6] ) – praca naukowa Karola Darwina , opublikowana 24 listopada 1859 roku, która jest uważana za podstawę biologii ewolucyjnej [7] . Książka Darwina przedstawiła teorię naukową, że populacja ewoluuje przez pokolenia poprzez dobór naturalny . Dostarczył wielu dowodów na to, że różnorodność życia powstała od wspólnego przodka poprzez rozgałęziony wzorzec ewolucji. Darwin uwzględnił dowody zebrane podczas wyprawy dookoła świata na brygu-slupie Beagle w latach 30. XIX wieku oraz wyniki swoich późniejszych badań, zgodne z eksperymentami [8] .

W celu wyjaśnienia nowych odkryć w biologii zaproponowano już różne idee ewolucyjne . Takie idee zyskały coraz większe poparcie wśród anatomów i opinii publicznej, ale w pierwszej połowie XIX wieku angielskie instytucje naukowe były ściśle związane z Kościołem anglikańskim , a nauka była częścią teologii naturalnej . Koncepcje przekształcania gatunków były kontrowersyjne, ponieważ zderzały się z przekonaniem, że gatunki są niezmienną częścią rozbudowanej hierarchii i że ludzie są wyjątkowi, nie spokrewnieni z innymi zwierzętami. Intensywnie dyskutowano o implikacjach politycznych i teologicznych, ale transformizm nie został zaakceptowany przez naukę jako główny nurt Przejdź do sekcji „Rozwój przed teorią Darwina” ...

Książka została napisana dla laika i po jej opublikowaniu wzbudziła szerokie zainteresowanie. Ponieważ Darwin był wybitnym naukowcem, jego odkrycia potraktowano poważnie, a przedstawione przez niego dowody wywołały debatę naukową, filozoficzną i religijną. Debata nad książką przyczyniła się do kampanii TH Huxleya i jego kolegów z Klubu X [en] na temat sekularyzacji nauki przez propagandę naukowego naturalizmu . Przez dwie dekady panował powszechny konsensus naukowy, że istnieje ewolucja z charakterystycznym rozgałęzieniem wspólnego pochodzenia, ale naukowcy powoli nadawali doborowi naturalnemu znaczenie, które Darwin uznał za stosowne. Podczas „ zaćmienia darwinizmu [en] » od 1880 do 1930 roku coraz większe uznanie zyskały różne inne mechanizmy ewolucji. Wraz z rozwojem nowoczesnej syntezy ewolucyjnej w latach 30. i 40. XX wieku koncepcja Darwina adaptacji ewolucyjnej poprzez dobór naturalny stała się centralnym elementem współczesnej teorii ewolucji, a teraz stała się jednoczącą koncepcją nauk przyrodniczych .

Podsumowanie teorii Darwina

Darwin na zdjęciu na krótko przed publikacją

Teoria ewolucji Darwina opiera się na kluczowych faktach i wyciągniętych z nich wnioskach , które biolog Ernst Mayr podsumował następująco [9] :

  • Każdy gatunek jest wystarczająco płodny, aby ocalałe potomstwo mogło się rozmnażać, aby zapewnić wzrost populacji (fakt).
  • Pomimo okresowych wahań populacja pozostaje w przybliżeniu tej samej wielkości (fakt).
  • Zasoby takie jak żywność są ograniczone i stosunkowo stabilne w czasie (fakt).
  • Potem następuje walka o przetrwanie (wniosek).
  • Osoby w populacji znacznie różnią się od siebie (fakt).
  • Większość tej odmiany jest dziedziczna (fakt).
  • Osoby mniej przystosowane do środowiska mają mniejsze szanse na przeżycie i reprodukcję; jednostki lepiej przystosowane do środowiska mają większe szanse na przeżycie i większe prawdopodobieństwo rozmnażania się i pozostawienia swoich odziedziczonych cech przyszłym pokoleniom, co prowadzi do procesu doboru naturalnego (fakt).
  • Ten powolny proces powoduje, że populacje zmieniają się, aby dostosować się do swojego środowiska, a ostatecznie zmiany te kumulują się w czasie, tworząc nowe gatunki (wylęganie się).

Tło

Rozwój przed teorią Darwina

W późniejszych wydaniach Darwin wywodził idee ewolucyjne z czasów Arystotelesa [10] [11] . Cytowany przez niego tekst jest Arystotelesowym podsumowaniem idei wcześniejszego greckiego filozofa Empedoklesa [12] . Ojcowie wczesnochrześcijańskiego kościoła i naukowcy średniowiecznej Europy interpretowali historię stworzenia bytu alegorycznie , a nie jako dosłowny opis historyczny [13] , organizmy opisywano zarówno w znaczeniu mitologicznym i heraldycznym, jak i w postaci fizycznej. Wierzono, że przyroda jest niestabilna i kapryśna, z monstrualnymi degeneracjami wynikającymi ze zjednoczenia gatunków i spontanicznych narodzin życia [14] .

Artykuł Cuviera z 1799 r. na temat żywych i skamieniałych słoni pomógł ustalić rzeczywistość wyginięcia .

Reformacja protestancka zainspirowała Biblię dosłowną interpretację koncepcji stworzenia, co jest sprzeczne z ustaleniami rozwijającej się nauki, która szuka wyjaśnienia odpowiadającej filozofii mechanicznej [en] Rene Descartes i empirycznej metodzie Francisa Bacona . Po zamieszaniu w rewolucji angielskiej londyńskie społeczeństwo królewskie chciało pokazać, że nauka nie zagraża stabilności religijnej i politycznej. John Ray rozwinął wpływową naturalną teologię racjonalnego porządku; w jego taksonomii gatunki były statyczne i stałe, ich adaptacje i złożoność zostały zaprojektowane przez Boga, a podgatunki wykazywały niewielkie różnice ze względu na warunki lokalne. Z miłosiernego zamysłu Bożego mięsożercy przynieśli miłosiernie szybką śmierć, ale cierpienie spowodowane przezpasożytnictwo było tajemniczym problemem . Klasyfikacja biologiczna , wprowadzona przez Karola Linneusza w 1735 r., również postrzegała gatunki jako ustalone według boskiego planu. W 1766 Georges Buffon zasugerował, że niektóre podobne gatunki, takie jak konie i osły lub lwy, tygrysy i lamparty, mogą pochodzić od wspólnego przodka. Chronologia Usherskaya [en] 1650 oczekiwała stworzenia w 4004 pne, ale do 1780 roku geolodzy sugerowali, że świat jest znacznie starszy. Werner uważał, że warstwy są osadami z kurczących się mórz , ale James Hutton zaproponował samopodtrzymujący się, niekończący się cykl, antycypując uniformitaryzm [15] .

Dziadek Karola Darwina, Erazm Darwin, wysnuł hipotezę o zmianie gatunku w latach 90. XVIII wieku, a Jean-Baptiste Lamarck opublikował bardziej zaawansowaną teorię w 1809 roku. Obaj sugerowali, że spontaniczne generowanie wytworzyło proste formy życia, które stopniowo rozwijały się, by rozwinąć większą złożoność, adaptując się do środowiska, dziedzicząc zmiany od dorosłych. Proces ten nazwano później lamarcyzmem . Lamarck uważał, że istnieje nieodłączna progresywna tendencja, która nieustannie prowadzi organizmy do większej złożoności, równolegle, ale w oddzielnych liniach bez wyginięcia [16] . Geoffroy argumentował, że rozwój embrionalny naśladuje zmiany w organizmach w minionych epokach , kiedy środowisko wpływało na embriony , i że struktury zwierzęce były określane na podstawie stałego planu, co wykazuje homologia . Georges Cuvier energicznie kwestionował takie idee, wierząc, że niezwiązane ze sobą gatunki wykazują podobieństwa odzwierciedlające projekt dla potrzeb funkcjonalnych [17] . Jego praca paleontologiczna z lat 90. XVIII wieku ustaliła rzeczywistość wyginięcia , którą przypisał lokalnym katastrofom, po których nastąpiła kolonizacja dotkniętych obszarów przez inne gatunki [18] .

W Wielkiej Brytanii teologia naturalna Williama Paleya postrzegała adaptację jako dowód użytecznego „projektu” stworzonego przez twórcę działającego zgodnie z prawami natury. Wszyscy przyrodnicy na dwóch uniwersytetach angielskich ( Oksfordzie i Cambridge ) byli duchownymi Kościoła anglikańskiego i nauka zaczęła poszukiwać tych praw [19] . Geolodzy dostosowali katastrofy, aby pokazać ponowne zniszczenie na całym świecie i stworzenie nowych, stałych gatunków dostosowanych do zmienionego środowiska, początkowo identyfikując ostatnią katastrofę jako globalną powódź. [20] Niektórzy anatomowie, tacy jak Robert Grant [en] , pod wpływem Lamarcka i Geoffroya, większość przyrodników uważała ideę zmiany gatunku za zagrożenie dla porządku publicznego wyznaczonego przez Boga [21] .

Narodziny teorii Darwina

Zobacz także : Edukacja Karola Darwina [en] i Początek teorii Darwina [en]

Darwin wstąpił na Uniwersytet w Edynburgu w 1825, aby studiować medycynę. Na drugim roku zaniedbał badania medyczne na kursie historii naturalnej i spędził cztery miesiące asystując Robertowi Grantowi w badaniach nad bezkręgowcami morskimi. Grant był entuzjastycznie nastawiony do nowej idei transformacji gatunkowej, ale Darwin ją odrzucił [22] . Począwszy od 1827 roku na Uniwersytecie w Cambridge, Darwin studiował nauki przyrodnicze jako teologię naturalną u botanika Johna Stevensa Henslowa i czytał pisma Paleya , Johna Herschela i Alexandra von Humboldta . Pełen zapału do nauki studiował geologię katastrof u Adama Sedgwicka [23] [24] .

W połowie lipca 1837 r. Darwin zaczął pisać w Zeszycie B o zmianach gatunkowych, a na stronie 36 napisał Myślę o swoim pierwszym drzewie ewolucyjnym .

W grudniu 1831 dołączył do wyprawy na pokładzie statku Beagle jako dżentelmen przyrodnik i geolog. Przeczytał Podstawowe zasady geologii Charlesa Lyella i podczas pierwszego pobytu w St. Jago odkrył, że uniformitaryzm Lyella był kluczem do geologicznej historii krajobrazów. Darwin odkrył skamieliny przypominające ogromne gliptodony i odnotował geograficzne rozmieszczenie współczesnych gatunków w nadziei znalezienia ich „centrum stworzenia” [25] . Trzy Fuegian misjonarze którego wyprawa powrócili do Ziemi Ognistej były przyjazne i cywilizowany, ale ich krewni na wyspie wydawało się Darwin „nieszczęśliwy, zdegradowanych dzikusów” [26] , po którym już nie widzieli nieprzekraczalną przepaść między ludzi i zwierząt [ 27] . Kiedy Beagle zbliżył się do Anglii w 1836 roku, zdał sobie sprawę, że gatunków nie da się naprawić [28] [29] .

Richard Owen wykazał, że skamieniałości wymarłych gatunków znalezionych przez Darwina w Ameryce Południowej były powiązane z żyjącymi gatunkami na tym samym kontynencie. W marcu 1837 roku ornitolog John Gould ogłosił, że Nanda Darwin jest odrębnym gatunkiem od wcześniej opisanego Nandy (chociaż ich terytoria pokrywały się), że przedrzeźniacze [en] , zebrane na Wyspach Galapagos , reprezentowane przez trzy różne typy, z których każdy jest unikalny dla konkretną wyspę i że kilka pojedynczych ptaków z tych wysp zostało zaklasyfikowanych jako zięby. [30] W serii zeszytów Darwin zaczął mówić o możliwości „przekształcenia jednego gatunku w inny”. Aby wyjaśnić odkrycia około lipca naszkicowałem genealogiczne rozgałęzienia drzewa ewolucyjnego, odrzucając niezależne linie [en] Lamarck, przechodząc do form wyższych [31] [32] [33] . Niekonwencjonalnie Darwin zadawał pytania dotyczące gołębi ozdobnych i hodowców, a także uznanych naukowców. Kiedy po raz pierwszy zobaczył małpę w zoo, był pod wielkim wrażeniem tego, jak bardzo mężczyzna wyglądał jak orangutan [34] .

Pod koniec września 1838 zaczął czytać The Experience of Population Law Thomasa Malthusa, argumentując statystycznym argumentem, że populacja ludzka, jeśli nie jest pohamowana, przekroczy swoje granice i doprowadzi do walki o byt . Darwin łączył to z walką o byt wśród zwierząt iz „walką gatunków” roślin u botanika De Candolle ; natychmiast wyobraził sobie siłę „jak sto tysięcy klinów” wpychającą dobrze przystosowane odmiany gatunkowe do „nisz w ekonomii natury”, tak aby ocaleni przekazywali swoje formy i zdolności, a nieudane odmiany zostałyby zniszczone. [35] [36] [ 37] . Do grudnia 1838 r. zauważył podobieństwa między doborem cech przez hodowców a maltuzjańskim charakterem wybierania spośród wariantów wybieranych „losowo”, tak aby „każda część nowo odkrytej struktury była w pełni praktyczna i doskonała” [38] .

Теперь у Дарвина была базовая основа его теории естественного отбора, но он был полностью занят своей карьерой геолога и воздерживался от её составления, пока его книга « Структура и распределение коралловых рифов [en] » не была закончена [39] [40] . Как он вспоминал в своей автобиографии, «наконец-то появилась теория, по которой можно было бы работать», но только в июне 1842 года он позволил себе «получить удовольствие от написания очень краткого резюме моей теории карандашом» [41] .

Дальнейшее развитие

См. также : Развитие теории Дарвина [en]

Дарвин продолжал исследовать и тщательно пересматривать свою теорию, сосредотачиваясь на своей основной работе по публикации научных результатов путешествия на корабле Бигль [39] . Он предварительно написал свои идеи Лайеллу в январе 1842 года [42] , а затем в июне он написал 35-страничный «Карандашный набросок» своей теории [43] . Дарвин начал переписку о своей теории с ботаником Джозефом Далтоном Гукером в январе 1844 года, и к июлю довёл свой «набросок» в 230-страничное эссе, которое будет расширено результатами его исследований или опубликовано в случае его преждевременной смерти [44] .

Дарвин исследовал, как черепа разных пород голубей различаются, как показано в его книге «Variation of Plants and Animals Under Domestication» 1868 года.

В ноябре 1844 года анонимно изданная научно-популярная книга «Vestiges of the Natural History of Creation [en] », написанная шотландским журналистом Робертом Чамберсом , расширила общественный интерес к концепции трансформизма . В книге использовали данные эмбриологии, и окаменелости, чтобы поддержать утверждение, что живые существа развивались от простых к более сложным с течением времени. Но он предложил линейную прогрессию, а не ветвящуюся общую теорию происхождения в основе работ Дарвина, и игнорировал адаптацию . Дарвин прочитал его вскоре после публикации и пренебрег его любительской геологией и зоологией [45] , но он тщательно проанализировал свои собственные аргументы после того, как ведущие ученые, включая Адама Седжвика, напали на его нравоучение и научные ошибки [46] .

Переводы на русский язык

Труд Дарвина в массовой культуре

  • Фундаментальный труд эволюционного учения был спародирован в мультипликационном фильме « Происхождение видов », снятом анимационной студией « Пилот » в 1992 году. Мультфильм состоит из короткометражных новелл, каждая из которых юмористически описывает «происхождение» того или иного биологического вида от другого вида [ источник не указан 622 дня ] .
  • В рассказе Виктора Пелевина « Происхождение видов » Дарвин путешествует на «Бигле» в атмосфере всеобщего преклонения команды, боцман ходит за ним с ведром, где заморожена бутылка шампанского. Всё внимание капитана и команды направлено на великие эксперименты Дарвина по эволюции [ источник не указан 622 дня ] .

Примечания

  1. Darwin, 1859 , p. 8
  2. "Freeman 1977"
  3. Киберленинка: « Библиография трудов Ч. Дарвина на русском языке, поступивших в 1860—2008 годах в российские библиотеки »
  4. РИА Новости: «Теория Дарвина о происхождения видов: за и против. Справка.»
  5. «Точка отбора. Устарела ли дарвиновская теория эволюции?» Журнал «Огонёк» № 44 от 11.11.2019, стр. 4
  6. The book's full original title was On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life . In the 1872 sixth edition «On» was omitted, so the full title is The origin of species by means of natural selection, or the preservation of favoured races in the struggle for life. This edition is usually known as The Origin of Species. The 6th is Darwin's final edition; there were minor modifications in the text of certain subsequent issues. See Freeman, RB « The works of Charles Darwin: an annotated bibliographical handlist. » In Van Wyhe, John, ed. Darwin Online: On the Origin of Species , 2002.
  7. Desmond & Moore, 1991 , p. 477
  8. Darwin Manuscripts (Digitised notes on Origin) . Cambridge Digital Library. Дата обращения: 24 ноября 2014.
  9. Mayr, 1982 , pp. 479–480
  10. Ч. Дарвин. Происхождение видов путём естественного отбора или сохранение благоприятных рас в борьбе за жизнь. — Перевод с шестого издания (Лондон, 1872). — Санкт-Петербург: Наука, 1991. — «С другой стороны, некоторые натуралисты полагали, что виды подвергаются модификации и что существующие формы жизни произошли путём подлинного зарождения (true generation) от ранее существовавших форм. Не останавливаясь на неопределённых намеках по данному вопросу у классических авторов…».
  11. Аристотель. Собрание сочинений. — Москва, 1981. — Т. 3. — С. 97—98. -«по необходимости передние зубы вырастали острыми, приспособленными для разрывания, а коренные — широкими, годными для перемалывания пищи, так как не ради этого они возникли, но это совпало (случайно)? Так же и относительно прочих частей, в которых, по-видимому, наличествует „ради чего“. Где все (части) сошлись так, как если бы это произошло ради определённой цели, то эти сами собой выгодно составившиеся (существа) сохранились. Те же, у которых получилось иначе, погибли и погибают…»"
  12. Aristotle, Physics , translated by Hardie, RP and Gayle, RK and hosted by MIT's Internet Classics Archive , < http://classics.mit.edu/Aristotle/physics.2.ii.html > . Проверено 23 апреля 2009.  
  13. Forster & Marston, 1999 , pp. 26–27
  14. Bowler, 2003 , pp. 27, 43, 45
  15. Bowler, 2003 , pp. 27–36, 39–42, 57–62, 67, 70, 77–80
  16. Bowler, 2003 , pp. 84–90
  17. Desmond, 1989 , pp. 47–54
  18. Bowler, 2003 , pp. 111–114
  19. Browne, 1995 , pp. 91, 129
  20. Bowler, 2003 , pp. 115–117
  21. Desmond & Moore, 1991 , pp. 34–35
  22. Browne, 1995 , pp. 80–88
  23. Bowler, 2003 , pp. 148–149
  24. Browne, 1995 , pp. 133–140
  25. Larson, 2004 , pp. 56–62
  26. Darwin, 1845 , pp. 205–208
  27. Browne, 1995 , pp. 244–250
  28. Keynes, 2000 , pp. xix–xx
  29. Eldredge, 2006
  30. Quammen, 2006 , pp. 24–25
  31. Herbert, 1980 , pp. 7–10
  32. van Wyhe, 2008 , p. 44
  33. Darwin's Notebook B: Transmutation of species. pp. 1–13, 26, 36, 74 , < http://darwin-online.org.uk/content/frameset?viewtype=side&itemID=CUL-DAR121.-&pageseq=1 > . Проверено 16 марта 2009.  
  34. Desmond & Moore, 1991 , pp. 240–244
  35. van Wyhe, 2009
  36. Larson, 2004 , pp. 66–70
  37. Darwin's Notebook D: Transmutation of species. pp. 134–135 , < http://darwin-online.org.uk/content/frameset?viewtype=text&itemID=CUL-DAR123.-&pageseq=112 > . Проверено 8 апреля 2009.  
  38. Darwin's Notebook E: Transmutation of species. p. 75 , < http://darwin-online.org.uk/content/frameset?viewtype=text&itemID=CUL-DAR124.-&pageseq=63 > . Проверено 14 марта 2009.  
  39. 1 2 van Wyhe, 2007 , pp. 186–187
  40. Browne, 1995 , p. 436
  41. Darwin, 1958 , p. 120
  42. Desmond & Moore, 1991 , p. 292
  43. Browne, 1995 , pp. 436–437
  44. van Wyhe, 2007 , p. 188
  45. Darwin Correspondence Project – Letter 814—Darwin, CR to Hooker, JD, (7 January 1845) , < http://www.darwinproject.ac.uk/darwinletters/calendar/entry-814.html#back-mark-814.f5 > . Проверено 24 ноября 2008.  
  46. Browne, 1995 , pp. 461–465

Литература

Источники
Дополнительная литература
Дальнейшее чтение на английском языке
Современные обзоры

Ссылки