Averchenko, Arkady Timofiejewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arkady Averchenko
Arkady Averchenko 7.gif
Data urodzenia 15 marca (27), 1880 ( 1880-03-27 )
Miejsce urodzenia Sewastopol , Imperium Rosyjskie
Data zgonu 12 marca 1925 ( 12.03.1925 ) (wiek 44)
Miejsce śmierci Praga , Czechosłowacja
Narodowość Imperium Rosyjskie
Zawód
gatunek muzyczny satyra i humor
Język prac Rosyjski
arkadiyaverchenko.ru
Działa na stronie Lib.ru
Logo Wikiźródła Prace na Wikiźródłach
Logo Wikimedia Commons Pliki multimedialne w Wikimedia Commons
Wikicytaty logo Cytaty na Wikicytacie

Arkady Timofiejewicz Awerczenko ( 15 [27] marca 1880 [1] , Sewastopol - 12 marca 1925 , Praga ) - rosyjski pisarz, satyryk, dramaturg i krytyk teatralny, redaktor czasopism " Satyrykon " (1908-1913) i " Nowy Satyrykon " (1913-1918) [2] .

Biografia

Życie przedrewolucyjne

Urodzony 15 marca (27) 1880 r. [1] w Sewastopolu w rodzinie biednego kupca Timofieja Pietrowicza Awerczenko i Zuzanny Pawłowny Sofronowej, córki emerytowanego żołnierza z Połtawy .

A. T. Averchenko nie otrzymał żadnego wykształcenia podstawowego, ponieważ z powodu słabego wzroku i złego stanu zdrowia nie mógł się uczyć przez długi czas. Ale brak wykształcenia został z czasem zrekompensowany przez naturalny umysł.

Averchenko rozpoczął pracę wcześnie, w wieku 15 lat. Od 1896 do 1897 pełnił funkcję młodszego skryby w biurze transportowym Sewastopola. Nie trwał tam długo, nieco ponad rok, a później opisał ten okres swojego życia w ironicznej „Autobiografii”, a także w opowiadaniu „Na parowcu gwiżdżącym”.

W 1897 Averchenko wyjechał do pracy jako urzędnik w Donbasie , w kopalni Briańsk . Tam pracował przez cztery lata, później pisząc kilka opowiadań o życiu w kopalni ("Wieczór", "Błyskawica" itp.).

Na początku XX wieku przeniósł się wraz z zarządem kopalń do Charkowa , gdzie 31 października 1903 r. w gazecie „ Jużny Kraj ” ukazała się jego opowieść „Jak musiałem ubezpieczyć życie” (później poprawione i wydane pod tytuły „Rycerz Przemysłu”, „Pan Czajkowski”) [3] . Sam Averchenko uważał opowiadanie „Sprawiedliwy” (1904) za swój debiut literacki [4] .

W latach 1906-1907. on, całkowicie porzucając służbę, redaguje pisma satyryczne „Sztyk” i „Mech”, aw 1907 r. Publikacje te stały się pierwszym stałym trybunem Averchenko, który prowadził prawie wszystkie sekcje pod licznymi pseudonimami. Ale zostaje wyrzucony z tablicy słowami: „Jesteś dobrym człowiekiem, ale nie nadajesz się do piekła”. Następnie, w styczniu 1908 roku , A.T. Averchenko wyjechał do Petersburga . [ źródło nieokreślone 3233 dni ] Według własnych słów Awierczenko wyjechał z Charkowa do Petersburga w 1907 r. nie płacąc kary 500 rubli za treść 9. numeru pisma Miecz [5] .

W stolicy zostaje współautorem drobnych publikacji, w tym przegrywającego prenumeratora magazynu MG Kornfeld „Dragonfly” [5] [6] .

W 1908 roku grupa młodych pracowników „Strekozy” postanowiła wydawać nowe pismo „Satyricon”, a Averchenko został jego sekretarzem i wkrótce redaktorem.

Od wielu lat Averchenko z powodzeniem pracuje w zespole magazynu ze znanymi ludźmi - Teffi , Sasha Cherny , Osip Dymov , NV Remizov (Re-mi) i innymi.To właśnie tam pojawiły się jego najwspanialsze humorystyczne historie. Podczas pracy Averchenko w Satyriconie pismo to stało się niezwykle popularne, na podstawie jego opowiadań wystawiano sztuki w wielu teatrach kraju ( Teatr Liteiny , Krzywe Lustro , Nietoperz ). Dla Averchenko praca nad tą publikacją stała się kamieniem milowym w jego twórczej biografii. Poszukiwania własnych tematów, stylu, gatunku, rozpoczęte w Charkowie, trwają. Za ostrą orientację polityczną niektórych materiałów Averchenko został oskarżony, ale nie zmniejszyło to jego popularności. W 1911 brał udział w zbiorowej powieści Trzy litery na łamach Blue Journal .

Arkady Averchenko, 1913.

W latach 1911-1912. Averchenko dwukrotnie podróżuje do Europy ze swoimi satyrycznymi przyjaciółmi (artystami A. A. Radakovem i Remizovem). Podróże te stały się bogatym materiałem dla twórczości Averchenko: w 1912 roku ukazała się jego popularna książka „Wyprawa Satyricons do Europy Zachodniej”.

A. T. Averchenko pisał także liczne recenzje teatralne pod pseudonimami Ave, Wolf, Foma Opiskin, Medusa-Gorgona, Falstaff itp.

Po rewolucji październikowej wszystko zmieniło się dramatycznie. W lipcu 1918 bolszewicy zamknęli Nowy Satyricon wraz z innymi wydawnictwami opozycyjnymi. Averchenko i cały personel magazynu zajęli negatywne stanowisko w stosunku do reżimu sowieckiego. Aby wrócić do rodzinnego Sewastopola ( Krym okupowany przez białych), Averchenko musiał przejść przez liczne kłopoty, przedostając się przez Rosję i terytorium okupowane przez Niemców na Krym.

Przed wyjazdem na Krym mieszkał w Petersburgu w słynnym domu Tołstowskich w 203 mieszkaniach [7] .

Na Krymie pod rządami Regionalnego Rządu Krymu, Krymskiej SRR, WSYUR i Wrangla

Zimą 1919 roku przez Rostów nad Donem przybył na Krym. Występował z publicznymi wieczorami humorystycznymi, jako felietonista publikowany w gazecie „Tavricheskiy Golos” organ II krymskiego rządu regionalnego (felieton „Szczur ze statku” o Maksymu Gorkim ). Minister sprawiedliwości V. D. Nabokov (ojciec V. V. Nabokova ), który opiekował się gazetą, dobrze znał Averchenko. W kinie „Bayan” w Symferopolu 16 marca 1919 odbył się wieczór Satyricon. Przez krótki czas latem 1919 r. Na Krymie pod przewodnictwem D.I.Uljanowa ustanowiono władzę krymskiej SRR . Averchenko, któremu nie udało się popłynąć z Francuzami, czeka, ale terror , jak w 1917, a później w 1920 w krymskiej SRR, nie nastąpił i stanowisko Averchenko na poparcie Dobroarmii (felieton „O burżuazji i takie tam że”) nie miało dla niego żadnych konsekwencji. Wkrótce Krym ponownie został zajęty przez siły ARSUR [8] .

Od lipca 1919 r. Averchenko pracował dla gazety „Jug” (później „Południe Rosji”), walcząc o pomoc dla Armii Ochotniczej . Współpracuje z improwizowanym „Teatrem Aktora”. Od 1920 r. pisze na rzecz armii rosyjskiej barona PN Wrangla . W Symferopolu, w drukarni „Tavrichesky Voice” w 1920 roku, wydrukowano pierwsze wydanie jego książki „ Tuzin noży z tyłu rewolucji ”. Ogłoszenie w gazecie ukazało się 24 czerwca: „ Nowa książka Arkadego Averchenko„ Tuzin noży z tyłu rewolucji ”jest drukowany i pewnego dnia trafi do sprzedaży . Wydanie paryskie z 1921 r. było drugim. W Sewastopolu ukazuje się zbiór Awierczenki „Nieczysta siła”, ufundowany przez armię rosyjską, którego nakład zostanie wkrótce wyeksportowany do Konstantynopola. Bezpośrednia współpraca z Wrangla nie wróżyła dobrze Averchenko w przyszłości. Perekop upadł i 15 listopada 1920 r. Sewastopol został zajęty przez Czerwonych. 13 listopada Awerczenko podczas ewakuacji Krymu na jednym z ostatnich parowców popłynął do Konstantynopola [8] .

Na emigracji

Grób Averchenko, Praga , cmentarz Olshanskoe .

W Konstantynopolu Averchenko czuł się mniej lub bardziej komfortowo, ponieważ w tym czasie była ogromna liczba rosyjskich uchodźców , takich samych białych emigrantów jak on.

13 kwietnia 1922 Averchenko przeniósł się do Sofii , a następnie do Belgradu . Averchenko nie przebywał długo w żadnym z tych miast, ale 17 czerwca 1922 r. przeniósł się do Pragi na pobyt stały. Wynająłem pokój w hotelu Zlata Gusa na Placu Wacława .

W 1925 r. po operacji usunięcia oka Arkady Averchenko poważnie zachorował. 28 stycznia, prawie nieprzytomny, został przyjęty do kliniki w Szpitalu Miejskim w Pradze z diagnozą „osłabienia mięśnia sercowego, powiększenia aorty i stwardnienia nerek”. Nie mogli go uratować, a rankiem 12 marca 1925 zmarł w wieku 45 lat.

Averchenko został pochowany na cmentarzu Olshansky w Pradze .

kreacja

Awerczenko

Pierwsza historia pisarza „Zdolność do życia” została opublikowana w 1902 r. W magazynie w Charkowie „Dmuchawiec”. W czasie wydarzeń rewolucyjnych lat 1905-1907, odkrywając w sobie talent dziennikarski, Averchenko publikuje eseje, felietony i humoreski w czasopismach, a także kilka numerów własnych, szybko zakazanych przez cenzurę pism satyrycznych „Sztyk” i „Miecz”. .

W 1910 roku jego zbiory „Stories (humorous). Książka pierwsza ”,„ Króliczki na ścianie. Historie (humorystyczne). Książka druga ”i„ Wesołe ostrygi ”; ten ostatni miał ponad 20 przedruków. Książki te rozsławiły jego nazwisko wśród dużej liczby rosyjskich czytelników.

Po opublikowaniu artykułu „Mark Twain” w czasopiśmie „The Sun of Russia ” za rok 1910 (nr 12), krytycy tacy jak V. Polonsky i M. Kuzmin zaczęli mówić o związku humoru Averchenko z tradycją Marka Twaina .

Tania Humorystyczna Biblioteka New Satyricon, wydanie 23.djvu

Inni (A. Izmailov) porównali go z wczesnym Czechowem. Averchenko poruszał w swojej pracy różne tematy, ale jego głównym „bohaterem” jest życie codzienne i życie mieszkańców Petersburga: pisarzy, sędziów, policjantów, pokojówek, które nie są genialne, ale zawsze mają urocze panie. Averchenko szydzi z głupoty niektórych mieszkańców miasta, powodując, że czytelnik nienawidzi „przeciętnej” osoby, tłumu.

W 1912 r. w Petersburgu ożyły książki pisarza Kręgi na wodzie i Opowieści rekonwalescentów, po czym Averchenko otrzymał tytuł „Króla Śmiechu”. Jego historie były wystawiane i wystawiane w teatrach petersburskich.

Na tym etapie w twórczości pisarza rozwinął się pewien złożony rodzaj historii. Averchenko przesadza, maluje anegdotyczne sytuacje, doprowadzając je do skrajnego absurdu. Pomimo tego, że w jego anegdotach nie ma cienia wiarygodności, tym samym służą one większej „defamiliaryzacji” rzeczywistości, tak potrzebnej inteligentnej publiczności tamtego czasu. Opowieść „Rycerz przemysłu” opowiada o pewnym Tsatskinie, który jest gotów zarabiać na życie w absolutnie każdy sposób.

Stopniowo do twórczości Averchenko powracają tragiczne zapiski związane z I wojną światową . Z początkiem wojny pojawiły się wątki polityczne, ukazały się patriotyczne dzieła Averchenko: „Plan generała Moltkego”, „Cztery strony Wilhelma”, „Sprawa szarlatana Krankena” i inne. Eseje i felietony Averchenko są pełne goryczy i oddają stan, w jakim znajdowała się Rosja w przededniu Rewolucji Październikowej. W niektórych opowieściach z tego okresu pisarz wykazuje szalejące spekulacje i moralną nieczystość.

W latach wojny i przedrewolucyjnych książki Averchenko były aktywnie publikowane i wznawiane: „Opowieści odeskie” (1911), „Trawy chwastów” (1914), „O dobrych ludziach, w zasadzie” (1914), „Na Little For the Big” (1916), „Blue with Gold” (1917) i inne. Szczególne miejsce wśród nich zajmują bajki „dziecięce” (zbiór „O najmłodszych – dla dużych”, „Shaluns i rotozei” (1915) i inne).

W 1917 Averchenko przestał pisać utwory czysto humorystyczne, przechodząc w dziedzinę satyry. Teraz jego głównymi tematami są donosy na współczesne postacie rządowe i polityczne. Od 1917 do 1921 w pracach Averchenko świat został podzielony na dwie części: świat przed rewolucją i świat po rewolucji. Te dwa światy są stopniowo przeciwstawiane pisarzowi. Averchenko postrzega rewolucję jako oszustwo robotnika, który w pewnym momencie musi się obudzić i przywrócić wszystko na swoje miejsce w swoim kraju. I znowu Averchenko doprowadza sytuację do punktu absurdu: książki znikają z życia ludzi, w opowiadaniu „Lekcja w sowieckiej szkole” dzieci dowiadują się z książki, czym było jedzenie. Ponadto pisarz portretuje głównych rosyjskich polityków Trockiego i Lenina na obrazach rozwiązłego męża i zrzędliwej żony („Królowie w domu”). Drugi świat Rosji dla Averchenko to świat uchodźców, świat tych, którzy są „zaczepieni” na emigracji. Ten świat jest rozdrobniony i pojawia się przede wszystkim na obrazie Konstantynopola. Można tu zwrócić uwagę na historie „Menażeria Konstantynopola” i „O trumnach, karaluchach i pustych kobietach w środku”, w których trzy osoby starają się przeżyć w Konstantynopolu, dzielą się ze sobą swoimi doświadczeniami o tym, jak każdy z nich zarabia na własny chleb .

W 1921 r. w Paryżu wydał zbiór broszur „ Dziesięć noży w plecy rewolucji ”, w których bohaterowie – szlachta, kupcy, urzędnicy, wojskowi, robotnicy – ​​z nostalgią wspominają swoje przeszłe życie. Książka spotkała się z odmową w prasie sowieckiej, w szczególności N. Meszczeriakow nazwał ją „wisielczym humorem” [9] . W tym samym roku ukazał się artykuł Lenina „Księga talentów”, w którym Averchenko został nazwany „rozgoryczonym Białą Gwardią”, ale jednocześnie V. I. Lenin uznał książkę za „wysoce utalentowaną”. W odpowiedzi Averchenko pisze opowiadanie „List przyjaciela do Lenina z Arkadego Averchenko” , w którym podsumowuje swoją drogę emigracyjną „od Petersburga” Warangian „do Konstantynopola” Greków”, poczynając od zakazu przez bolszewików „Nowy Satyricon” i przeprowadzanie powszechnych aresztowań” [10]

W tym samym roku Averchenko opublikował kolekcję „Kilka portretów w formacie buduarowym”.

Doświadczenie pisarza z życia emigracyjnego znalazło odzwierciedlenie w jego książce z 1921 r. „ Zapiski niewinnego ”. „Notatki Niewinnego” – zbiór opowiadań o życiu najróżniejszych postaci i typów ludzi, ich radości i cierpieniu, przygodach i zaciekłej walce. Mniej więcej w tym samym czasie ukazał się zbiór opowiadań „Wrzący kocioł” i dramat „Na morzu”.

W 1922 roku ukazał się zbiór „Dzieci”. Averchenko opisuje percepcję wydarzeń porewolucyjnych oczami dziecka, odtwarzając cechy psychologii dziecięcej i niepowtarzalnej fantazji.

W 1923 r . berlińskie wydawnictwo „Sever” opublikowało jego zbiór opowiadań emigracyjnych „ Notatki prostaków ”.

Ostatnim dziełem pisarza była powieść „ Żart patrona ”, napisana w Sopocie w 1923 r. , a po jego śmierci wydana w 1925 r. w Pradze.

Bibliografia

A. T. Averchenko

Poniżej wymieniono wyłącznie oficjalne wydania dożywotnie (nie wskazano przedruków). Nie wskazano czasopism, a także zbiorów, w których Averchenko był współautorem. W czasie przymusowej emigracji pisarza jego książki i opowiadania były również nielegalnie (bez płacenia tantiem) przedrukowywane w ZSRR (nie wymienione w wykazie). Wykaz oparty jest na monografii [11] oraz na zeskanowanych materiałach RSL :

  • Wesołe ostrygi. Humorystyczne historie . - SPb. : M.G. Kornfeld, 1910.
  • Humorystyczne historie. - SPb., Satyrykon, 1910
  • Historie (humorystyczne). Zarezerwuj jeden. - SPb. : Dzika róża, 1910.
  • Króliki na ścianie. Historie (humorystyczne). Książka druga. - SPb. : Dzika róża, 1910.
  • Historie (humorystyczne). Książka trzecia. - SPb. : Dzika róża, 1911.
  • 8 jednoaktowych utworów. - SPb., M.G. Kornfeld, 1911
  • Nagrobki. - SPb., M.G. Kornfeld, 1911
  • Opowieści z Odessy. - SPb., M.G. Kornfeld, 1911
  • Pod chmurami. - SPb., M.G. Kornfeld, 1911
  • Specjaliści. - SPb., M.G. Kornfeld, 1911
  • Kręgi na wodzie. Historie. - SPb. : MG Kornfeld, 1912.
  • Opowieści o rekonwalescencji. - SPb. : MG Kornfeld, 1912.
  • Pachnące kwiaty. - SPB., M.G. Kornfeld, 1912
  • Prowincjonalne notatki. - SPB., M.G. Kornfeld, 1912
  • Miniatury i monologi na scenę. - SPb., M.G. Kornfeld, 1912
  • Inna historia. - SPb., M.G. Kornfeld, 1912
  • Z korzeniem. - SPb., M.G. Kornfeld, 1912
  • Czego potrzebują. — СПб., М. Г. Корнфельд, 1912
  • Чёрным по белому. Рассказы. — СПб. : Типография товарищества «Грамотность», 1913. — 213 с.
  • 8 одноактных пьес. — СПб., Новый Сатирикон, 1913
  • Рассказы для выздоравливающих. — СПб., М. Г. Корнфельд, 1913
  • [Фома Опискин]. Сорные травы. С предисловием Аркадия Аверченко. — СПб. : Издание журнала «Новый Сатирикон», типография «Виктория», 1914.
  • О хороших в сущности людях. — СПб. : Новый Сатирикон, 1914.
  • Бенгальские огни. — СПб., Новый Сатирикон, 1914
  • Дети. — СПб., Виктория, 1914
  • О немцах и о прочем таком. — Пг., Новый Сатирикон, 1914
  • Свинцовые сухари. — Пг., Виктория, 1914
  • Шалуны и ротозеи. — Пг. : Новый Сатирикон, 1915—1916(?).
  • Волчьи ямы. — Пг. : Библиотека «Нового Сатирикона». Типография братьев В. и И. Линник, 1915.
  • Чудеса в решете. — Пг. : Новый Сатирикон, 1915.
  • О маленьких — для больших. Рассказы о детях. — Пг. : Новый Сатирикон, 1915.
  • Записки театральной крысы. — Пг., Грамотность, 1915
  • Три случая. — Пг., Виктория, 1915
  • Под холщёвыми небесами. — Пг. : Издание товарищества «Новый Сатирикон», 1916.
  • Без суфлёра. — Пг., Новый Сатирикон, 1916
  • Позолоченные пилюли. — Пг., Виктория, 1916
  • Караси и щуки. Рассказы последнего дня. — Пг. : Типография «Грамотность», 1917.
  • Синее с золотом. — Пг. : Новый Сатирикон, 1917.
  • Подходцев и двое других. Повесть. — Пг. : Новый Сатирикон, 1917.
  • Нечистая сила. Книга новых рассказов. — Севастополь: Новый Сатирикон, 1920.
  • Дюжина ножей в спину революции. 12 новых рассказов. — Париж: Bibliotheque Universelle, 1921.
  • Записки Простодушного. — Константинополь: Новый Сатирикон, 1921.
  • Дети. Сборник рассказов с приложением «Руководства к рождению детей». — Константинополь: Культура, 1922.
  • Кипящий котёл. Сборник рассказов. — Константинополь: Культура, 1922.
  • Рай на земле. Правдивые рассказы о русской коммуне. — Загреб: Хорватский Штампарский Завод, 1922.
  • Записки Простодушного. «Я в Европе»: Турция, Чехо-Словакия. Новые рассказы из жизни эмиграции. — Берлин: Акц. общ-во «Север», 1923.
  • Двенадцать портретов (в формате «будуар»). — Париж-Берлин-Прага: Internationale Commerciale Revue, 1923.
  • Чудаки на подмостках. Новая книга пьес и скэтчей для сцены и чтения. — Берлин: Златолира, 1923.
  • Смешное в страшном. Новые рассказы 1920—1923. — Берлин: Акц. общ-во «Север», 1923.
  • Отдых на крапиве. Новая книга рассказов. — Варшава: Добро, 1924.
  • Пантеон советов молодым людям на все случаи жизни. — Берлин: Арбат, 1924. — 91 с. [12]
  • Рассказы циника. — Прага: Пламя, 1925.
  • Шутка Мецената. Юмористический роман. — Прага: Пламя, 1925.

Сатирические типы

  1. Политики: Госдума, октябристы;
  2. Женские типы: Женщина недалёкая, но всегда желанная (« Мозаика », «Жалкое существо» );
  3. Люди искусства (« Золотой век », « Поэт », « Неизлечимые »);
  4. Быт города (« День человеческий »)

Театральные постановки

Экранизации

  • 1914 — «Сила сопротивления» (другое название «Что ей самое обидное»), автор сценария. Режиссёр — Евгений Бауэр . Производство — « А. Ханжонков и К° ».
  • 1916 — «Человек без пуговиц». Режиссёр — Николай Маликов .
  • 1963 — « Крыса на подносе ». Телефильм по одноимённому рассказу. Режиссёр — Андрей Тутышкин . Производство — « Мосфильм ».
  • 1999 — « Шутить изволите? » Киноальманах Режиссер: Мирза-Ага (Михаил) Ашумов
  • 2008 — « Невинные создания ». Режиссёры — Евгений Юликов, Юрий Бердников. Экранизация двух рассказов — «Нянька» (в фильме — «Фартовая девчонка») и «Кривые Углы» (в фильме — «Воспитатель Киси»)
  • 2010 — The Hunger Poem, короткометражный «фильм одного актёра», в исполнении Алекса Якубсона, по рассказу Аверченко «Поэма о голодном человеке» в английском переводе.

Примечания

  1. 1 2 Миленко Виктория Дмитриевна. «Розовые долины детства» Аркадия Аверченко // Пилигримы Крыма: Сборник научных статей и материалов. — Вып.1.(6). — Симферополь: Крымский Архив, 2003. — С. 129—140. — Цитата: «Долгое время спорным являлся вопрос о дате рождения писателя. < … > 1881, 1882, 1883 < … > Ошибочно указан год рождения писателя и на его могиле в Праге: 1884 г. < … > в Севастопольском городском государственном архиве сохранилась Книга записи актов гражданского состояния церквей за 1880 г., в которой, под номером 16-м, сделана запись о рождении 15 марта 1880 г. мальчика Аркадия»
  2. Большая Российская энциклопедия: В 30 т. / Председатель науч.-ред. совета Ю. С. Осипов. Отв. ред. С. Л. Кравец. Т. 1. А — Анкетирование. — М.: Большая Российская энциклопедия, 2005. — 766 с.: ил.: карт.
  3. Спиридонова, Л. А. Аверченко. // Биографический словарь. Русские писатели. 1800—1917. — М., 1992. — С. 19.
  4. Никоненко, С. Время и личность Аркадия Аверченко. // Собрание сочинений А. Т. Аверченко в 6 томах. — Том 1. — Цитата: «Самым значительным событием моей жизни считаю появление в печати моего первого литературного опыта — рассказа „Праведник“ („Журнал для всех“, апрель 1904 г., № 4), — сообщал Аверченко Венгерову.»
  5. 1 2 Михайлов О. Н. Два портрета (предисловие) // сборник «Аркадий Аверченко. Тэффи. Юмористические рассказы». — Минск: Мастацкая літаратура. — 1990. — ISBN 5-340-00599-2 .
  6. Куприн А. Аверченко и «Сатирикон» // Сегодня. Рига. — 29 марта. — 1925.
  7. Колотило М. Н. Толстовский дом. Созвездие имён. Стр. 52-53
  8. 1 2 Миленко В. Д. Симферополь в творческой судьбе Аркадия Аверченко // Учёные записки Крымского инженерно-педагогического университета. Серия: Филология. История.. — 2018. — № 1 . — С. 36–40 .
  9. Мещеряков Н. На переломе. М. — 1922. — С. 19.
  10. Аверченко, А. Т. Приятельское письмо Ленину от Аркадия Аверченко // Зарницы. — Константинополь. — 1921. — № 15.
  11. Левицкий Д. А. Жизнь и творческий путь Аркадия Аверченко. — М. : Русский путь, 1999. — 552 с. — ISBN 5-85887-047-3 .
  12. Пантеон советов молодым людям, или Вернейшие способы, как иметь успех в жизни (описание экземпляра в библиотеке СПб)
  13. Галина Солодовник. Премьера в театре им. Чехова — спектакль по мотивам произведений Аверченко . Latvijas Sabiedriskie Mediji. Дата обращения: 23 апреля 2018.
  14. Вечное противостояние мужчин и женщин показали в «Красном факел» . Новости Новосибирска. Дата обращения: 23 апреля 2018.
  15. «Галерка» поставила пьесу, бывшую почти век в забвении . ГТРК Омск. Дата обращения: 23 апреля 2018.

Литература

Ссылки